ไขจิตวิทยาเบื้องหลังความคิวต์! อะไรทำให้มนุษย์อย่างพวกเรา แพ้ทางให้กับ ‘ความน่ารัก’

เราทุกคนต่างเคยรู้สึกเอ็นดูจนทนไม่ไหวเมื่อเห็นลูกสุนัข ลูกแมว หรือเด็กน้อยแก้มกลม อะไรก็ตามที่ตัวเล็กๆ ตาโตๆ แก้มป่องๆ ก็สามารถทำให้เราอยากเข้าไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงได้เสมอ แล้วเคยสงสัยกันไหมว่า ทำไมเราถึงรู้สึกแบบนั้น?

มนุษย์มักถูกดึงดูดเข้าหาสิ่งที่น่ารักโดยธรรมชาติ และปรากฏการณ์นี้เป็นสิ่งสากลที่เกิดขึ้นกับมนุษย์ทั่วโลก ไม่ว่าจะเป็นคน สัตว์ หรือสิ่งของ ความน่ารักมักจะกระตุ้นอารมณ์เชิงบวก ทำให้เรารู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขได้เสมอ

ในทางวิทยาศาสตร์และจิตวิทยาประสาทวิทยาได้อธิบายว่า ลักษณะที่ทำให้เรารู้สึกว่าบางสิ่ง ‘น่ารัก’ มักมีคุณสมบัติคล้ายกับเด็กทารก (Baby Schema) เช่น มีหัวโตเมื่อเทียบกับลำตัว ดวงตากลมโต แก้มกลมยุ้ย และร่างกายที่ดูนุ่มนิ่ม สิ่งเหล่านี้ฝังรากมาจากวิวัฒนาการของมนุษย์ที่กระตุ้นสัญชาตญาณอยากปกป้องและดูแลผู้ที่อ่อนแอกว่า

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่แต่ละคนมองว่าน่ารักอาจแตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับประสบการณ์ ความทรงจำ วัฒนธรรม และการเลี้ยงดูของแต่ละคน และบางครั้งเรายังอาจมองว่าสิ่งที่ไม่เข้ากับสูตรสำเร็จของความน่ารักก็น่ารักได้ เช่น ชายชราตัวเล็ก หรือสุนัขพันธุ์พิตบูล ทั้งนี้เพราะความผูกพันหรือความรู้สึกส่วนตัวที่เรามีต่อสิ่งนั้น

เมื่อเราเจออะไรน่ารัก สมองจะกระตุ้นระบบรางวัล ทำให้เรายิ้ม หัวเราะ และรู้สึกอารมณ์ดี แต่บางครั้ง ความน่ารักก็ทำให้เกิดอาการที่ดูเหมือนตรงข้าม นั่นคือ ‘ความก้าวร้าวจากความน่ารัก’ (cute aggression) ซึ่งก็คือความรู้สึกอยากบีบ หยิก หรือกอดแน่นๆ หรือที่เราเรียกกันสั้นๆ ว่า ‘มันเขี้ยว’ นั่นเอง

ท้ายที่สุด ความน่ารักคือพลังที่ดึงดูดทุกคนให้หยุดมองและยิ้มได้เสมอ แม้เราจะไม่ค่อยได้คิดถึงเหตุผลเบื้องหลัง แต่มันก็เป็นแรงเชื่อมโยงเล็กๆ ที่เกิดขึ้นและทำให้เรามีความสุขได้ในทุกวัน จริงไหม?

อ้างอิง:

• The Psychology of Cuteness and Why We’re Drawn to The Adorable https://shorturl.asia/avY4X