สุดท้ายเราจะพบว่า แค่มี ‘ตัวเองเป็นเพื่อน’ ก็มีความสุขได้ โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งพาคนอื่น

ทุกคนรู้ไหม? การอยู่คนเดียว 
ไม่ได้หมายความว่าต้องโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงา 
เพราะจริงๆ แล้วเรามีเพื่อนที่ซื่อสัตย์ 
และเข้าใจเราที่สุดอยู่ข้างตัวเสมอ
นั่นคือ ‘ตัวเราเอง’

MOODY ชวนมาดูจุดสำคัญ มันเริ่มต้นขึ้นเมื่อเราตระหนักได้ว่า ‘ภาษา’ คือสิ่งที่กำหนดความรู้สึกของเรา 

พอล ทิลลิค (Paul Tillich) นักปรัชญาได้ให้คำนิยามไว้ว่า ‘loneliness’ (ความโดดเดี่ยว) คือคำที่ใช้เรียก ‘ความเจ็บปวด’ ของการอยู่ตัวคนเดียว ส่วน ‘solitude’ (ความสันโดษ) คือคำที่ใช้เรียก ‘ความรุ่งโรจน์’ ของการอยู่ตัวคนเดียว

ความจริงแล้ว การอยู่คนเดียวเป็นเพียง ‘ข้อเท็จจริง’ ที่เป็นกลางที่สุด มันไม่ได้แปลว่าเรากำลังถูกทอดทิ้ง แต่ถ้าเราใช้มันเพื่อโหยหาคนอื่น มันจะกลายเป็นความเหงา แต่ถ้าเรามองเห็นคุณค่าในตัวเองมากพอ  มันจะกลายเป็นความสันโดษที่ทรงพลัง

ถ้าหากเราเริ่มยอมรับว่า ‘ตอนนี้คือเวลาที่เราต้องอยู่คนเดียว’ และเริ่มสำรวจ ‘ความรุ่งโรจน์ของการอยู่คนเดียว’ ตามที่ทิลลิคกล่าวไว้ เราอาจจะประหลาดใจกับสิ่งดีๆ ที่ซ่อนอยู่ 

1 – อิสระจากการเรียกร้อง ไม่มีใครมาคอยกำหนดว่าเราต้องทำอะไร และกลับมาโอบกอดตัวตนที่แท้จริงของเรา

2 –  ความสงบและความเงียบจะช่วยปลอบประโลมร่างกายใหเบาสบายขึ้นได้อย่างน่าอัศจรรย์

3 – เมื่อไม่มีสิ่งรบกวน เราจะเริ่มเห็นความงามที่เคยมองข้ามไป เช่น เสียงหยดน้ำเสียงฝนตกกระทบพื้น หรือสีสันของใบไม้ที่เปลี่ยนไปภายนอกหน้าต่าง

4 – ความสันโดษช่วยให้เรามีสมาธิกับความคิดที่ต่อเนื่อง

5 – เรามีสิทธิ์ขาดในการเลือกเวลาพักผ่อน เวลากิน หรือเวลาทำงานตามที่ร่างกายเราต้องการจริงๆ

ดังนั้น ในวันที่เราอยู่คนเดียว แท้จริงแล้วอาจเป็นการเปิดทาง
ให้เราได้พบกับความสุขที่สว่างไสวอยู่ภายในใจเรามาตลอด

การอยู่คนเดียวจึงไม่ใช่จุดจบ 
แต่คือจุดเริ่มต้นของการรักและเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดให้กับตัวเอง
เพราะมันโอเคมากเลยที่จะอยู่คนเดียวอย่างมีความสุข
และเมื่อเราตระหนักรู้ในชีวิตมากพอ
เราจะพบว่าความสันโดษนั้น… รุ่งโรจน์และแสนหวานเพียงใด

อ้างอิง:

• You Can Be Alone Without Being Lonely https://shorturl.at/ZTMNK