พรุ่งนี้ที่ดีกว่า…คือพรุ่งนี้ที่ความเจริญไม่เผอิญอยู่แต่กรุงเทพอีกต่อไป
ทำไมนิสิตจบใหม่และคนที่อยู่ต่างจังหวัดส่วนใหญ่ต้องมาหางานทำที่กรุงเทพ ?
ทำไมรถไฟฟ้า ขนส่ง สิ่งเอื้ออำนวยความสะดวกส่วนใหญ่ ถึงมีแค่ในแค่กรุงเทพ ?
และทำไมภาษีที่ประชาชนจ่ายไปทำไมถึงพัฒนาการความเป็นอยู่ของประชาชนส่วนใหญ่มีแค่ในกรุงเทพ ?
.
คำถามในใจที่ไม่ว่าใครก็คงรู้อยู่แล้วว่า ทำไมกรุงเทพถึงเป็นศูนย์กลางของความเจริญในประเทศไทยมากที่สุด
แต่นั่นไม่ใช่คำถามหลักที่ผมอยากจะโฟกัสเป็นหลัก แต่คำถามต่อไปที่ชัดเจนกว่านั่นก็คือว่า
ทำไมความมั่งคั่งทางเศรษฐกิจ ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีบางส่วน ความสะดวกสบายในการเดินทาง และ การลงทุนจากภาคธุรกิจถึงไม่มาลงที่ต่างจังหวัดบ้าง ?
เราทุกคนทราบดีกันว่า การลงทุนในภาคธุรกิจ ที่อำนวยการใช้ชีวิตไม่ว่าจะเป็นรถไฟฟ้า รถไฟใต้ดิน ธุรกิจ Start up ทุกอย่างอยู่ที่กรุงเทพเสียเป็นส่วนใหญ่
ไม่ว่าใครอยากมาทำงานที่นี่ ใครมีความทะเยอะทะยานอยากเติบโตในสายงานที่ตัวเองทำ หรือ อยากเป็นผู้ประกอบการที่อยู่ในตลาดใหญ่ ก็คงไม่พ้นที่จะมาตั้งหลักปักฐานที่นี่
.
แล้วเราเคยสงสัยไหมว่า เมื่อมีแต่คนมากรุงเทพแล้วจังหวัดอื่นเป็นอย่างไรบ้าง ?
.
ทำไมจังหวัดอื่นถึงไม่ได้รับการลงทุนภาคธุรกิจให้สร้างความมั่งคงในจังหวัดเขาบ้าง ?
ทำไมสิ่งอำนวยความสะดวกสบายพื้นฐานถึงไม่ได้มาลงทุนที่จังหวัดอื่นบ้าง ?
นี่เป็นคำถามที่หลายคนสงสัยแล้วยังหาใครตอบไม่ได้เป็นเวลานานแล้ว
.
เรารู้กันดีอยู่แล้วว่า ความเหลื่อมล้ำยังไงมันก็ไม่หายไปอยู่ดี
แต่สิ่งที่มันมีอยู่ ณ ตอนนี้ “ช่องว่างของคนรวยกับคนจนนั้นมากเกินไป”
.
เพื่อกระจายความเจริญลดความเหลื่อมล้ำให้มากขึ้น
การสนับสนุนการลงทุนในภาคธุรกิจในต่างจังหวัดเพื่อสร้างโอกาสทางธุรกิจ
สร้างรายได้จากคนในพื้นที่คงเป็นเรื่องที่ไม่ได้ไกลตัวอีกต่อไปแล้ว
การลงทุนระบบที่อำนวยความสะดวกของชีวิตชาวต่างจังหวัดให้มีตัวเลือกในการเดินทางมากขึ้น
คงไม่ใช่เรื่องเกินจริง ที่ไม่มีอะไรอ้างอิงอีกต่อไป
.
แม้ว่าต่างจังหวัดจะมีรายได้ส่วนใหญ่มาจากธุรกิจท่องเที่ยว ธุรกิจโรงแรมและค้าขายสินค้าพื้นบ้าน
แต่พอเจอวิกฤตจากโควิด มันก็บ่งบอกได้แล้วว่าที่ผ่านมา เราเหมือนฝากไข่ไว้ในตะกร้าใบเดียว
ทำให้ชาวบ้านจิตใจเปล่าเปลี่ยว ฝืนทนสู้กับวิกฤตต่อไป
.
สิ่งที่ผมเขียนมาทั้งหมดบางทีมันอาจจะเป็นไปได้ยาก จับต้องไม่ค่อยได้ และหากทำไปแล้ว อาจจะต้องใช้เวลานาน
.
แต่มันก็ยังดีกว่าที่เราเป็นอยู่ในตอนนี้ เพราะว่า หากเรายังอดทนไปแบบนี้อีกเรื่อยๆ
” ประเทศคงเดินต่อไม่ไหวแล้ว “